Dit lied was niet zomaar opeens aan de top.  Ten eerste was er dus het veranderen van de naam.  Toen, moest het lied eerst drie keer worden uitgebracht voordat het een hit werd.  De eerste versie van het lied, die op geen enkel uitgebrachte CD staat, werd geproduceerd door Tony Mansfield.  Deze verkocht maar 100 12" extended versie alleen in het Verenigd Koninkrijk te verkrijgen.  En de video werd bijna niet uitgezonden.  Zich ervan bewust dat dit lied wel een hit kom worden, heeft Alan Tarney het ge-remixt en werd het weer uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk.  Dit hielp het lied niet erg. Maar toen kwam de nieuwe video.

Take On Me werd veelvuldig gedraaid op MTV USA, en werd meteen een grootte hit.  Beter laat dan nooit werd dit lied in het Verenigd Koninkrijk ook een hit en kwam op nummer 2 in de hitlijsten.  De uniekheid van de video, een beetje gebaseerd op een project van een student van de kunstacademie en de film Altered States, bracht a-ha acht MTV Awards in 1986.  Voor de video’s Take On Me en The Sun Always Shines On TV.  Ze waren ook genomineerd voor Best New Artist maar verloren die aan Whitney Houston.  Niet lang na deze awards bracht a-ha hun tweede album uit, Scoundrel Days.

In 1987 werd aan Pål Waaktaar gevraagd of hij, samen met John Barry, het lied voor de nieuwe James Bond film The Living Daylights wilde composteren.  Doordat er onenigheid ontstond tussen a-ha en John Barry, werden er twee versies van het lied The Living Daylights uitgebracht, een als soundtrack en een voor op het a-ha album, Stay On These Roads.  Dit album werd in 1988 uitgebracht. Dit album kreeg haast geen aandacht in de USA, maar bevatte wel het hoogste aantal top 20 hits van a-ha’s carrière.  Namelijk vijf, dus precies de helft van alle liedjes die op het album staan.

In 1990 bracht a-ha hun vierde album uit, East of the Sun, West of the Moon.  Vlak erna gevolgd door een Greatest Hits album, Headlines and Deadlines.  Dit werd weer gevolgd door een wereld tournee.  Tijdens dit tournee braken ze het wereld record voor het optreden voor de grootste groep betaalde mensen tijdens een concert.  Dit gebeurde tijdens het tweede Rock In Rio Festival, in het Maracana stadion, in Brazilië in 1991.  Dit record staat nog steeds in het Guinness Book of World Records.

In 1993, bracht a-ha Memorial Beach uit.  Dit album had het minste succes van alle a-ha albums die tot nu toe zijn uitgebracht.  Na maar een paar keer te zijn gedraait bande MTV de eerste video clip van dit album, Dark Is The Night.  Het zou te ‘verontrustend’ zijn.  Na wat succes in andere landen, werd a-ha gekozen om een lied te schrijven voor de 1994 Winter Paralympics die in Lillehammer in Noorwegen werden gehouden.  Het lied, genaamd Shapes That Go Together, deed het in een aantal landen aardig.

Voor vele jaren wachtte fans terwijl de leden van a-ha zich bezig hielden met andere projecten.  Zo ging Morten Harket, de liedzanger, zich concentreren op een solo carrière.  Keyboard speler Magne Furuholmen ging zich toeleggen op zijn hobby in de kunst en later vormde hij een eigen band genaamd Timbersound.  Paul Waaktaar-Savoy zag dat hij niet verder kwam met a-ha en begon een band samen met zijn vrouw Lauren genaamd Savoy.  Ondertussen had a-ha nog steeds een contract lopen bij Warner Bros.  a-ha gaf geen aanleiding om te denken dat ze dat contract na zouden komen en weer samen albums zouden gaan maken.  De kranten schreven wilde verhalen over a-ha en een lied van het debuut album van Savoy zou persoonlijk (negatief) op Morten gericht zijn.  Te veel speelde zich tussen de bandleden af en ze groeide uit elkaar.